1 - Hej, Aniołku

                                                                 Rozdział 1

Hej, Aniołku (cz.1)

 

 

 

Darrin Holliday nie żył.

Mike Haines siedział w tylnym rzędzie w dużej sali Domu Pogrzebowego Markham and Sons, wpatrując się w otwartą trumnę z przodu pomieszczenia.

Dziesięć minut temu poszedł tam, wypełnił swój obowiązek, spojrzał z góry na martwego mężczyznę, po czym krótko porozmawiał z żoną. Następnie uściskał swoją byłą dziewczynę z liceum, siostrę Darrina, Debbie, i złożył kondolencje. Następnie podszedł do państwa Holliday, musnął ustami policzek starszej kobiety i ścisnął dłoń starszego mężczyzny. A potem uroczyście uścisnął dłonie dwóch synów Darrina, po czym przesunął się na tył, by znaleźć swoje miejsce.

Patrząc na trumnę, Mike pomyślał, że Darrin by tego cholernie nienawidził. Bycia na wystawie. Mike był zaskoczony, że zrobiła to żona Darrina, Rhonda. Zwłaszcza że jej dwaj chłopcy, Finley i Kirby, stali z przodu, blisko tego gówna. Ale łatwo było zauważyć, że chociaż zmuszeni byli stać blisko, robili wszystko, co w ich mocy, by jak najdalej odsunąć się od swojego zmarłego czterdziestoczteroletniego taty, który był widoczny dla wszystkich w miasteczku.

I wszyscy tam byli. Ludzie przyjechali nawet spoza miasta. Ludzie, z którymi Mike chodził do liceum, których nie widział od lat. Przyjaciele rodziców Darrina, którzy już dawno przeprowadzili się na Florydę lub Arizonę. Ludzie, którzy mieszkali w miasteczku przez jakiś czas po ukończeniu szkoły średniej, a potem przenieśli się do Chicago, Lexington lub Cincinnati w poszukiwaniu pracy, ale wybrali się na wielogodzinną podróż do domu, by pożegnać przyjaciela, który zmarł tak cholernie młodo.

To dlatego, że Darrin Holliday był człowiekiem lubianym przez ludzi. Zawsze takim był, od dzieciństwa. Dobry facet, dobry syn, dobry brat, dobry przyjaciel, dobry piłkarz, który wyrósł na dobrego farmera i spokojnego człowieka oddanego swojej żonie i rodzinie.

Atak serca. Odgarniał śnieg i padał. Rhonda wyjrzała przez okno, zobaczyła go na śniegu i wybiegła. Zadzwonił do niego jego najstarszy syn, Fin. Mike, mieszkający o rzut kamieniem dalej, był po służbie, ale i tak odebrał telefon. Wyszedł tylnymi drzwiami, przebiegł przez podwórko, przez tylną bramę i przez pole do ich domu. Następnie przeprowadził resuscytację krążeniowo-oddechową, podczas gdy Rhonda klęczała na śniegu obok męża, szlochając, kiedy jej ręce przesuwały się po ramionach męża, jego twarzy i włosach. To był pieprzony ból w dupie, aby przeprowadzać resuscytację krążeniowo-oddechową z Rhondą będącą w taki sposób przy Darrin’ie, ale nie powiedział ani słowa. To dlatego, że Darrin nie żył, zanim przybył. Nic nie mógł zrobić.

Kiedy sanitariusze przybyli pięć minut później, Mike zrobił wszystko, co w jego mocy, aby trzymać Rhondę, Finleya i Kirby’ego od nich z dala. Fin i Kirb zamarli i byli łatwi do opanowania. Rhonda histeryzowała, była niemożliwa do opanowania, więc starał się jej nie skrzywdzić, kiedy ją powstrzymywał. Potem trzymał ją, gdy, szlochając, upadła w jego ramiona.

Zrozumiałe, ale kurwa, nienawidził tego gówna. Jako policjant w małym miasteczku nie widywał tego często, ale widział to częściej niż ktokolwiek inny. I nigdy się do tego nie przyzwyczaił. Powiedzieli mu, że to się przyzwyczai, ale tego nie zrobił.

Stało się tak, ponieważ nie można było się przyzwyczaić do bycia świadkiem straty. Policjant miał dwie możliwości. Nauczyć się to zakopywać lub używać oparzeń, które powodowały, że stajesz się lepszym gliną, co było jedynym sposobem, aby w końcu odpuścić. Albo po prostu schowaj to, niech się ropieje, staniesz się zgorzkniały i sprawi, że staniesz się cynicznym mądralińskim do tego stopnia, że nic by cię nie zaskoczyło. Mike znał kilku cynicznych, mądralińskich policjantów i byli oni gówniani w swojej pracy, ponieważ nie dbali o ludzi, których chronili i którym służyli. Nie obchodziło ich nic poza otrzymywaniem wypłaty. Więc nauczył się używać oparzenia.

To, czego doświadczył tego dnia z Rhondą, Finleyem i Kirbym, było gorsze. Miał to nie raz w swojej karierze. Nie było wytłumaczenia śmierci człowieka w kwiecie wieku. Mike nie miał kogo szukać. Nikogo nie można winić. Nikogo, kto by zapłacił. Nie było sprawiedliwości. Tylko człowiek umierający na śniegu dwanaście dni po Bożym Narodzeniu i tyle.

Mike zobaczył, jak George Markham, właściciel domu pogrzebowego, podchodził do Rhondy i Mike, jak wszyscy w pokoju, wiedział, że nadszedł czas. Pastor Knox zbliżał się do podium. Ludzie zaczęli krążyć po sali, zajmując miejsca. George przyniósł dodatkowe miejsca do siedzenia, a pod ścianami wciąż byli ludzie.

Darrin był lubiany, ale był też młody. Większość mieszkańców przyszła tylko z ciekawości. To było popieprzone, ale tak też postępowali ludzie. Fascynowała ich śmierć. Podobnie jak smutek. Mike nigdy nie rozumiał tego gówna, ale większość ludzi nie miała jego pracy. Żył wśród śmierci i żalu nawet w małym miasteczku. Tak więc, w przeciwieństwie do tego dnia, kiedy mógł, z radością tego unikał.

Kiedy ludzie się usadowili, jego oczy przeskanowały salę. Colt i Feb tam byli, podobnie jak Tanner i Raquel. Colt stał pod ścianą obok Tannera, ponieważ oddali miejsca dwóm starszym paniom. Ich żony, Feb i Rocky, siedziały obok siebie i blisko mężów. Colt i Feb mieli małego syna, o którym Mike wiedział, ponieważ pracował z Coltem na komisariacie, że był pod opieką Violet Callahan. Vi nie znała Darrina, a jej mąż Cal, który znał, był poza miastem. Cal i Vi mieli własne dziecko, małą dziewczynkę, więc Mike wiedział, że tego dnia ręce Vi były pełne.

George zajął podium i rozpoczął spotkanie, mówiąc kilka słów, a następnie przedstawiając pastora Knoxa. Słuchając tego, Mike kontynuował skanowanie sali.

Wiedział, że szukał jej.

Ale już jej szukał, a jej tam nie było.

To go zaskoczyło i wkurzyło. Nie trochę, bardzo.

Rozumiał swoją pierwszą reakcję. Kochała swojego brata, zawsze go kochała, nawet kiedy wypadła z torów. Słyszał, że wracała do miasta, nie często, ale okazjonalnie. Boże Narodzenie. Święto Dziękczynienia. Urodziny jej siostrzeńców. Ślub Darrina i Rhondy, na który Mike został zaproszony, ale, z powodów, których już nie pamiętał, musiał go przegapić. Ale nigdy jej nie widział. Od dwudziestu lat. Wyjechała latem po maturze. Był na jej przyjęciu, zaniósł nawet prezent, ale ona nawet na niego nie spojrzała.

Nie mógł uwierzyć, że nie wróci po Darrina.

To go wkurzyło.

Oczywiście się nie zmieniła.

Cóż, kiedyś miała. Wielka popieprzona zmiana, która przemienia ją ze słodkiej, przezabawnej, przedwcześnie rozwiniętej młodej kobiety w nastrojową, sprawiającą kłopoty z nastolatkowym bólem tyłka. Przeszła od stokrotek i tęczy do Grunge, ale zrobiła to ze zbyt dużym makijażem, dąsaniem się i nastoletnimi bzdurami typu „świat mnie nie rozumie”.

Nikt tego nie rozumiał. Darrin był tym zaniepokojony. Debbie była wkurzona. A ich rodzice byli tym zaskoczeni.

Mike był w nastroju Darrina. Kochał tego dzieciaka. Jedną z najlepszych części chodzenia do domu Debbie było spotykanie się z nią. Była cholernie przezabawna i tak cholernie słodka. Kochała swoich rodziców, kochała swojego brata i tolerowała Debbie, która zawsze myślała, że jej młodsza siostra jest wrzodem na tyłku, zanim jeszcze nim została.

Kochała też Mike’a i nie bała się pokazywać mu tego, tak jak nikomu innemu. Debbie była od niego o dwa lata młodsza, jej młodsza siostra o trzy lata młodsza od niej. Oznaczało to, że kiedy Mike miał siedemnaście i osiemnaście lat i spotykał się z jej siostrą, ona miała dwanaście i trzynaście lat, była cudowna, kochająca i słodka jak diabli.

A kiedy skończyła piętnaście lat, nie była żadną z tych rzeczy. Tak bardzo, że Mike wyjechał na studia, a mimo to, wracając do domu, słyszał o tym wszystko.

Darrin z nią rozmawiał. Debbie wrzasnęła na nią i uderzyła jej w twarz. Jej rodzice mieli ciche słowa. A Darrin nawet poprosił Mike'a, żeby z nią porozmawiał. Darrin wiedział, że jego młodsza siostra uwielbia Mike'a. To nie była tajemnica. I miał nadzieję, że tam, gdzie wszyscy zawiedli, Mike wykorzysta specjalną więź, którą zawsze z nim łączyła, by się przebić.

A ponieważ łączyła ich więź, czuł ją i nigdy jej nie stracił, poświęcił czas, żeby ją znaleźć i porozmawiać. To była wielka porażka, głównie dlatego, że on traktował ją delikatnie i otwarcie, a ona traktowała go jak nastoletnia suka. To było tak, jakby nie była tą samą osobą. Zniknęło wszystko, co było nią, a na jego miejscu była osoba, której nikt nie chciałby poznać.

Ich konfrontacja miała miejsce ponad dwie dekady temu i Mike wciąż odczuwał z tego powodu ból. W tym czasie przypomniał sobie, że był oszołomiony głębią swojej reakcji. A teraz nadal czuł, jakby to się stało wczoraj.

Nie rozumiał tego wtedy, nie rozumiał tego teraz.

Ale z biegiem lat ból skręcał się i odwracał.

Czasami sprawiało, że zamyślał się. Zastanawiał się, co stało za zmianą. Zastanawiał się, czy coś jej się nie stało. Zastanawiał się, czy powinien był bardziej się postarać. Czy wszyscy powinni.

Czasami po prostu go to złościło.

W tym momencie czuł złość, która manifestowała się, gdy siedział tam, wiedząc, że nie pojawiła się na pogrzebie własnego brata. Jej brata, który jeździł z nią. Żartował z nią, aż światło zabłysło w jej oczach, a jej uśmiech był tak duży, że wyglądał, jakby miał otworzyć jej twarz. Pozwalał jej leżeć na sobie podczas oglądania telewizji. Sadzał ją przed sobą na traktorze, kiedy pomagał ojcu na polach. Zabierał ją do szkoły, a kiedy zaczęło się lato, wskakiwał do Frozen Custard Stand Fulshama, aby zdobyć dla niej rożek, zanim wrócili do domu.

O, tak, był zły.

Pastor Knox zaczął mówić, a Mike przestał skanować i spojrzał na wielebnego. Mężczyzna znał Darrina, tak jak wszyscy, a jego słowa były szczere. Z drugiej strony pastor Knox był dobrym człowiekiem. Jego kościół niedawno doznał szokującego ciosu, gdy przez pomyłkę zatrudnił pastora młodzieżowego, który był najgorszym rodzajem oszusta, jaki istniał. Ale nawet gdy prywatnie radził sobie ze swoim błędem w ocenie, jego siła charakteru była tak duża, że ukrył swój osobisty ból i zdołał poprowadzić swoje stado z powrotem na mocny grunt. A Mike wiedział dlaczego, słuchając, jak mówił o Darrin’ie. Jego smutek był oczywisty z powodu straty Rhondy i jej rodziny, utraty społeczności, utraty członka zgromadzenia i nie ukrywał tego.

Mike wysłuchał przemyślanych słów Knoxa i patrzył na przejęcie podium przez Rona Greena, najlepszego przyjaciela Darrina od czasów podstawówki, kiedy wyczuł ruch. Spojrzał przez ramię i jego ciało znieruchomiało.

Była tam, oparta o ścianę z tyłu, tuż za podwójnymi drzwiami.

Dusty.

Młodsza siostra Darrina i Debbie.

Jezu, znowu się zmieniła.

Całkowicie.

Żadnego grunge’u. Bez ciężkiego makijażu. Bez ostrego wyrazu twarzy.

Miała na sobie dopasowaną dżinsową marynarkę na czarnym dopasowanym golfie. Jej dolna połowa była pokryta pełną czarną spódnicą, która opadała ciężko do kostek. Na stopach miała czarne kowbojskie buty. Miała duży, ciekawy srebrno-turkusowy naszyjnik, który wyraźnie kontrastował z czarnym golfem. Przy krawędzi wygładzonego na biodrach golfa zwisał jej tkany pasek z czarnej skóry, przymocowany do kości biodrowej srebrnym krążkiem wysadzanym turkusami. Czarne skórzane pasemka opadały z dysku przy jej pasie w dół spódnicy prawie do kolan. Miała długie srebrne obręcze z małymi turkusowymi kuleczkami w uszach.

Widział więcej srebra wystającego spod marynarki na jej nadgarstkach, a także ogromny turkusowo-srebrny pierścionek u nasady jednego z jej palców. Miała dużą, luźną czarną zamszową torebkę ozdobioną frędzlami zwisającymi z jej ramienia. Jej paznokcie były pokryte lakierem w kolorze wina. Jej w większości proste, ale gęste blond włosy lśniły, zdrowe i bardzo długie, opadające w dół jej klatki piersiowej na piersi. I miała makijaż, ale był subtelny.

Darrin powiedział mu, że osiedliła się w małym miasteczku pod San Antonio i dzięki jej wyglądowi zaabsorbowała kulturę. Wyglądała jak stylowa biała kowbojka adoptowana przez rdzennych Amerykanów.

Darrin również powiedział mu, nie ukrywając dumy, że dobrze sobie radziła. Coś artystycznego, garncarstwo czy coś takiego. Darrin powiedział, że miała własną galerię na River Walk w San Antonio, a także wystawiała swoje rzeczy w innych miejscach w Teksasie, na południowym zachodzie i Górach Skalistych. Ekskluzywne galerie, wszystkie na najwyższym poziomie. Powiedział też Mike’owi, że mieszkała na ranczo i trzymała tam konie.

Mike był zdziwiony, że, biorąc pod uwagę jej wygląd, Darrin nie kłamał ani nawet nie przesadzał. Miała na sobie fortunę w srebrze i turkusie. Jej buty nie były byle jakie. Jej włosy, chociaż były długie, były obcięte w gęste, atrakcyjne warstwy, które pasowały do kształtu jej twarzy i długiej linii szyi, a Mike wiedział, że to nie była to robota tandetna i prawdopodobnie kosztowała fortunę. I wiedział, biorąc pod uwagę, że znał to lepiej niż większość mężczyzn ze względu na skłonność jego byłej żony do robienia zakupów markowego gówna, że jej ubrania były dobrej jakości.

Nosiła wszystko dobrze: włosy, ubrania, biżuterię, makijaż. Wyraźnie czuła się komfortowo w swoim stylu. Nie była wysoka ani niska, ale taka długa spódnica zwykle pasowała do kobiet, które miały kilka cali więcej niż ona. Ale jakoś jej to też pasowało.

Jego oczy przeniosły się z jej ciała na jej twarz. Opierała się o ścianę i miała pochyloną głowę, żeby patrzeć na swoje stopy. Ale nie patrzyła na nie, a wiedział o tym, bo miała zamknięte oczy. Widział jej profil i początkowo myślał, że jej twarz była pusta. Ale zauważył też, że jej skóra była blada. Jej usta były miękkie i kiedy patrzył, zobaczył, jak jej małe, białe zęby wyłoniły się i przygryzały pełną dolną wargę.

Kurwa, mylił się. Nie była pusta. Czuła to. Cierpiała.

Uniosła głowę, zęby opuściły wargę i otworzyła oczy.

Mike’owi zawsze podobały się jej oczy. Oczy Debbie były niebieskie. Reszta rodziny Holliday miała ciemnobrązowe, tak jak Mike. Kiedy Dusty była młodą dziewczyną, zawsze zachowywało się w nich zdumiewające ciepło. Ciepło, które mogło powitać cię spojrzeniem, sprawiając, że poczujesz się tak, jakby za tobą tęskniła, gdy cię nie było i nie mogła się doczekać chwili twojego powrotu. Potrafiły też tańczyć jak niczyje inne, jakie kiedykolwiek widział – z rozbawieniem, psotami, uwielbieniem.

Ale nawet gdy widział jej twarz głównie z profilu, widział, że jej oczy nie tańczyły. Nie było też w nich ciepła.

Nie były zimne.

Były zranione.

Tak. Cierpiała. Bardzo.

Usłyszał, jak Ron kończył i spojrzał przed siebie. Pastor Knox wrócił na podium, aby wygłosić modlitwę, a Mike pochylił głowę wraz z resztą. Podniósł go, kiedy pastor Knox wymamrotał: „Amen”.

George Markham wszedł na podium, aby poinformować ich, że nabożeństwo się skończyło i że przeniosą się na cmentarz, aby złożyć Darrina na spoczynek. Ludzie wstali ze swoich miejsc, przesunęli się, przesunęli, a Mike również wstał, odwracając się natychmiast w stronę Dusty.

Ale kiedy to zrobił, jej już nie było.

*****

„Dziękuję za przybycie, Mike”.

Stał z Rhondą i Debbie na ganku tuż przed drzwiami do domu, a Rhonda żegnała się z nim. W domu było tłoczno. Jadalnia i stoły kuchenne wraz z każdą powierzchnią w części wspólnej pokryte były półmiskami z jedzeniem lub miskami z przekąskami. Trzymał rękę Rhondy, ściskając ją i patrząc jej w oczy.

Wiedział, że skończyli, przynajmniej na jakiś czas. Nie mogła na niego patrzeć, nie widząc, jak pochylał się nad jej zmarłym mężem, próbując przywrócić mu bicie serca. Może nigdy nie będzie w stanie na niego spojrzeć, nie pamiętając, czym się dzielili.

Będzie musiał jej unikać, dopóki nie da mu znać, że jest w porządku, a wiedział, że to może się nigdy nie wydarzyć. Zdarzyło się to glinom, niezbyt często, ale tak się działo. Jeśli dzieliłeś tragedię lub przekazałeś złe wieści – w małym miasteczku trudno było uniknąć człowieka, który ci je przekazał. Ale robiłeś wszystko, by było dobrze.

Nie był z tego zadowolony z Rhondą. Darrin był przyjacielem, bez niego Rhonda, w żadnych okolicznościach, prawdopodobnie nie ruszyłaby dalej. Przez żaden z ich projektów, po prostu rozpłynęliby się bez wzajemnej stałej obecności. Lubił ją. Była trochę płochliwa, trochę przewrażliwiona, ale była dobrą kobietą, a teraz ona i jej chłopcy potrzebowali wszystkich przyjaciół, jakich mogli mieć.

Ale to nie był jego wybór, więc westchnął, ścisnął mocniej jej rękę i puścił.

Uśmiechnęła się małym uśmiechem, pozbawionym radości i wróciła do domu.

Debbie podeszła do niego i chwyciła go ręką za łokieć, popychając go przez werandę i po schodach na chodnik.

„Wszystko dobrze?” - zapytał cicho.

„Nie” - odpowiedziała szczerze.

„Prawda, Słonko, mam na myśli to, że wszystko będzie dobrze?”

Spojrzała na niego, westchnęła lekko i odpowiedziała - „Tak. Nic mi nie będzie”.

Mike skinął głową, wiedząc jeszcze zanim zadał pytanie, że będzie. Debbie była taka. Wiedział, że kochała swojego brata, ale była typem kobiety, która szybko sortowała swoje gówno i szła dalej. Zrobiłaby to samo po stracie Darrina i nie marnowałaby na to czasu.

Ruszył ze swoją od dawna byłą dziewczyną do swojego SUV-a, gdy zapytał - „Jest jakiś powód, dla którego Dusty nie pojawiła się na cmentarzu ani tutaj?” - Odwrócił głowę, wskazując dom na farmie.

Debbie patrzyła na niego, a on patrzył, jak jej twarz stała się twarda.

„Czy jest jakiś powód, dla którego nie pojawiła się na nabożeństwie?” niespodziewanie wróciła i kontynuowała - „Czy jest jakiś powód, dla którego tak nas wkurzyła? Czy jest jakiś powód, dla którego Dusty coś robi?

Mike zatrzymał ich przy swoim SUV’ie, odwracając się do niej i ściągnął brwi.

„Była na nabożeństwie, Deb” – poinformował ją i zobaczył, jak jej brwi się zsunęły.

„Była?” - zapytała, opuszczając rękę z jego łokcia.

Pokiwał głową - „Stała z tyłu pod ścianą”.

Debbie przyglądała mu się przez ułamek sekundy, zanim przewróciła oczami.

„Cała Dusty” – stwierdziła - „Cichy bunt. Nic się nigdy nie zmieniła”.

To się nie zgadzało. Stojąc z tyłu sali w domu pogrzebowym podczas nabożeństwa żałobnego swojego brata, nie wyglądała na buntowniczkę. Wyglądała jak pewna siebie kobieta, która wiedziała, kim jest, ale też cierpiała.

„Przeciwko czemu się buntuje?” – zapytał Mike.

Głowa Debbie przechyliła się z irytacją na bok – „Uch… wszystkiego?” - zapytała, kiedy odpowiadała – „Ona jest Dusty, Mike. Wiesz, jaka ona jest. Jest wrzodem na tyłku. Zawsze była, nawet zanim wszyscy to zobaczyli. Rhonda to cholerny bałagan. Ci chłopcy są zdrętwiali. Mama i tata są bliscy utraty tego. A co robi Dusty? Ja jestem setki mil stąd, tak jak ona, ale próbuję poradzić sobie z Rhondą, Finem, Kirbym, zorganizować pogrzeb dla mojego cholernego brata, a ona daje mi gówno. Nie potrzebowałam gówna. Potrzebowałam pomocy. Mam pracę, dom, życie i miałam brata, którego musiałam złożyć w ziemi, a ona daje mi gówno. Ta sama stara Dusty. To się nigdy nie zmieniło”.

Kiedyś Mike nie rozumiał relacji między Debbie i Dusty. Podczas gdy wszyscy uwielbiali Dusty, zanim się odwróciła, Debbie jej nie lubiła. Nieraz wyjaśniała, jak jej młodsza siostra działa na jej nerwy, nie od czasu do czasu, często. Walczyły cały czas.

Ale nawet z wyjaśnieniami Debbie, Mike tego nie zrozumiał.

Na początku myślał, że to dlatego, że Dusty często wpychała się między nich, kiedy Mike był w ich domu, by być z Debbie. Musiał przyznać, że było to frustrujące, biorąc pod uwagę fakt, że gdyby miał szansę, chciałby obmacywać Debbie, a nie mógł tego zrobić z ożywioną dwunastolatką w pobliżu. O dziwo, z Dusty, będącą Dusty, zawsze szybko przezwyciężał swoją frustrację i zaczął się z nią drażnić, żeby się chichotała, wymieniając się dowcipami, czymś, w czym Dusty była naprawdę dobra, i po prostu wygłupiać się. Debbie lubiła uwagę, a on pomyślał, że nie lubiła, jak jej młodsza siostra przyciągała jego. Mike próbował to powstrzymać, ale nie mógł. Dusty była taka atrakcyjna.

Później, po tym, jak odebrał Debbie dziewictwo, ich związek wszedł w inną strefę i był znacznie bardziej skłonny do delikatnego wyciągania Deb i siebie z towarzystwa Dusty. Był nastolatkiem, więc miał lepsze rzeczy do roboty niż wygłupianie się z trzynastoletnim dzieckiem.

Mimo to stosunek Debbie do siostry nigdy się nie zmienił, więc wiedział, że to nie było to.

Nigdy tego nie rozumiał poza myślą, że kiedy Dusty się zmieniła, Debbie zawsze widziała coś, czego inni nie widzieli, dopóki się to nie ukazało.

Tym razem jednak się nie łączyło. Dusty stojąca na tyłach domu pogrzebowego nie była tą, którą widział po raz ostatni dwadzieścia lat temu. A na jej twarzy nie było gniewu, twardości.

Tylko ból.

„Jeśli ona byłaby tu, to by protestowała” – ciągnęła Debbie, wyrzucając rękę z powrotem na dom - „Zostawiła mi, mamie i tacie, Rondzie, dzieciom zajęcie się wszystkim, żeby mogła mieć swój mały dramat. Cóż, pieprzyć to. Mamy wystarczająco dużo prawdziwych dramatów do zniesienia. Może mieć swój wyimaginowany. Dusty zawsze była dobra w życiu w wyimaginowanym świecie”.

Mike chciał wiedzieć, przeciwko czemu protestowała Dusty. Chciał też wiedzieć, jakie gówno dawała Debbie na temat pogrzebu. I chciał wiedzieć te dwie rzeczy bardziej, niż było to zdrowe. Zrozumiał to natychmiast. I to go złościło.

Denerwowało go również to, bo nie mógł zaprzeczyć, że Debbie miała rację. Dusty pojawiła się na nabożeństwie, ale zniknęła, zanim w ogóle rozmawiała ze swoimi zrozpaczonymi rodzicami, siostrą, szwagierką i siostrzeńcami. Nie raczyła pojawić się przy grobie. A teraz, mieli dom pełen ludzi, co oznaczało, że za kilka godzin będzie to dom pełen bałaganu, który trzeba będzie posprzątać, a jej nigdzie nie było.

Dowody sugerowały, że się nie zmieniła. Przeszła z hojnego, kochającego zabawę dziecka w samolubną, ponurą nastolatkę, opuściła miasto w pierwszej chwili, kiedy tylko mogła i trzymała się z daleka, jak tylko długo mogła. Jej brat nie żył, jego rodzina, która była jej rodziną, cierpiała, a ona była nieobecna.

„Przykro mi, Słonko” – mruknął – „Nie powinienem o tym wspominać”.

Jej uśmiech był mały, ale szczery, kiedy szepnęła - „Jeśli byś tego nie zrobił, nie mogłabym się o tym zrzędzić. Więc… dziękuję”.

„Wiesz, gdzie mieszkam” – powiedział jej - „Tak długo, jak tu jesteś, musisz pozrzędzić sobie lub cokolwiek, znajdź mnie”.

Przechyliła głowę na bok i przyjrzała mu się ponownie, zanim powiedziała cicho - „I ty też się nie zmieniłeś. Kobieta spotyka w swoim życiu wielu mężczyzn. Wszystkie mają typy, więc wszystkie mają tytuły. Do bani, że kiedy byłam zbyt młody, żeby to pojąć, poznałam Dobrego Chłopaka”.

Nie wiedział, czy słyszał żal w jej głosie, czy nie. Musiał też to zamknąć.

Lubił Debbie w liceum. Ale z jej dopasowanym, drogim garniturem, pełnymi, niestylowymi czółenkami na niskim obcasie, minimalnie umalowaną twarzą, krótko obciętymi włosami, co oznaczało, że nie musiała marnować cennego czasu, aby je układać, czasu, w którym mogła użyć do zarabiania pieniędzy i rozbijania jaj jako adwokat, nie była w jego stylu.

Nie mógł powiedzieć, że nie była atrakcyjna.

Mógł powiedzieć, że z powodów, których nie rozumiał i nie chciał rozumieć, robiła wszystko, by to ukryć.

Nauczył się zwracać uwagę, czytać znaki, usuwać ze swojej drogi czerwone flagi i iść dalej. Nauczył się na własnej skórze. Dwa razy. Nie zamierzał przechodzić przez to ponownie.

„Dzięki, kochanie” – mruknął, pochylił się, musnął ustami jej policzek, po czym się wyprostował. Nawet gdy cofnął się o kilka cali, uniósł rękę, by ścisnąć jej ramię, po czym kontynuował mamrotaniem - „Uważaj na siebie”.

Debbie Holliday nie była głupia. Zarejestrowała odrzucenie, a on zarejestrował, kiedy to zrobiła. Oznaczało to, że jej wcześniejszy komentarz zawierał żal. Miała nadzieję na pojednanie. Wiedział, że nie prawdziwy. Nie, chciała przypomnieć, że żyła. Chciała uczestniczyć w dobrych częściach życia. Pragnęła znajomości i nostalgii. Chciała, żeby jej były chłopak z liceum odpieprzył z nią ból po stracie brata.

A Mike nie miał zamiaru tego robić. Miał dobrą pamięć i to on zainicjował ją w kochaniu się. Miał przed nią jedną dziewczynę, więc nie był ekspertem. Mimo to, gdy ich nastoletnie życie seksualne trwało, wykorzystywał ją do uczenia się, jak dawać i brać. Wykorzystała go, by nauczyć się, jak zdobyć wszystko, co mogła. Ona lubiła eksperymentować. Ale w końcu była samolubną skurwielką. Takie myślenie nie było miłe, ale to prawda. I wszystko, co o niej wiedział, krzyczało, że się nie zmieniła.

Nie potrzebował tego gówna.

Puścił jej ramię, kiwnął brodą, otworzył drzwi od strony kierowcy do swojego SUV-a i wsiadł. Włączył zapłon i wyjechał, mijając dziesiątki samochodów przy ich alei, czując, że widział Debbie stojącą w czarnym garniturze na odśnieżonym chodniku, obserwującą go.

I pojechał.

Jazda do jego domu w mieście, który znajdował się tuż obok farmy Holliday’ów, trwała najwyżej pięć minut. A to dlatego, że musiał podjechać do wjazdu na osiedle i poruszać się po ulicach, aby dostać się na swoje miejsce. Gdyby mógł przejechać swoim 4x4 przez pole oddzielające jego dom od farmy, zajęłoby to około dwudziestu sekund.

Ale nie pojechał do swojego domu. Jego dzieci były z jego byłą żoną, Audrey, na weekend.

I istniała możliwość, że Dusty Holliday była w mieście. Jej brat nie żyje, siostra przyjechała z DC, jej rodzice z Florydy. A ona się cicho wkurzała, zamiast być z rodziną i pomagać im w radzeniu sobie.

I to go wkurzało. Za bardzo. Bardziej niż było racjonalne. Ale go to, kurwa, nie obchodziło. Znał jej brata, odkąd pamiętał. Również chodził do kościoła z jej rodziną. Odebrał dziewictwo jej siostrze. Poświęcił jej swój czas i uwagę. A półtorej godziny temu stał przy grobie jej brata, patrząc, jak jego ciało opadało do ziemi.

Ktoś musiał wyciągnąć głowę Dusty Holliday z jej tyłka i mając Darrina – rok starszego od Mike’a – pod świeżą ziemią, Mike zdecydował, że to będzie on.

*****